چند دانه برف و ده كلمه

يك سال مى شود كه شهرو در زندگى ام نيست. روزها و شب ها در اين يك سال شبيه هم بوده اند ـ بى هيچ تغييرى، مگر همان تغيير فصل ها و رنگ ها و آمد و شد مردم در شهرى كه شهر من و زادگاه من نيست. فصل ها در آلمان زود تغيير مى كنند. چنان كه در آستانهء زمستان از رنگ و بوى پاييز چيزى يادم نمانده است. امروز هم مثل ديروز خاكسترى است. ديروز چند دانه برف باريد. من در كتابخانه نشسته ام، به شهرو فكر مى كنم و به چند دانه برفى كه ديروز باريد.
شهرو؟
بودن با او و زندگى كردن با او به زندگى ام معنى مى داد. من تنها در آن يك سالى كه با شهرو بودم، زندگى كردم؛ و ديروز كه چند دانه برف باريد. ديروز به اين فكر مى‏كردم كه چند دانه برف را در بطرى در بسته‏اى نگه دارم. اما هنوز به آخر فكرم نرسيده بودم كه چند دانه برف آب شد. همآغوشى با شهرو مثل چند دانه برف بود كه در پاييز مى‏بارد و به اندازه ده كلمه عمر مى‏كند. من به اندازه ده كلمه زندگى كرده‏ام.


كتاب‏هاى فراموش‏شده

اينجا كه من نشسته ام ـ در كتابخانه ـ كتاب‏هاى فراموش شده را نگه مى‏دارند. روى صفحه سفيدى ده كلمه نوشتم و به كتابدار دادم. او دختر بيست و هفت ساله‏اى است با شلوار جين و يك تا پيرهن. ده كلمه را به نامم ثبت كرد و آن را در قفسه كتاب‏هاى فراموش شده گذاشت. لبخند او مثل ده كلمه‏اى است كه ديروز نوشتم.

شهوت خميازه مى‏كشد

كتابدار در انتهاى تالار درندشت كتابخانه حضورى سايه‏وار دارد. مهتابى‏ها مانند خرمگس وزوز مى‏كنند. مردى ميانسال روى كتاب قطورى كه جلو رويش باز است چرت مى‏زند. دخترى پا روى پا مى‏اندازد و رانهاى هوس‏انگيزش از چاك دامن تنگش بيرون مى‏افتد. گمانم بيست و دو و سه سالش بايد باشد. در اين فضاى بسته، ميان انبوه كتاب‏هاى فراموش شده، شهوت مثل يك پلنگ خسته خميازه مى‏كشد. من در اين ميان خفه مى‏شوم. حروف سياه در تدفينم شركت مى‏كنند. از درون گور با چشم‏هاى يخ‏زده‏ام ران‏هاى او را مى‏بينم.

كابوس يك كبوتر

امروز: روزى از روزهاى نوامبر. آسمان سياه است. هوا آبى است. درختها برهنه اند، و آخن به قفس كبوترى مى‏ماند كه از باران خيس است و در همان حال به خوابى آشفته مى‏رود.
از صبح باران بى‏وقفه مى‏بارد.

يك حرف بيش از ابديت

سيصد و بيست و پنج...سيصد و بيست و شش... سيصد و بيست و هفت...
در انتهاى خط نگاه پيرمرد، روى سكوى سيمانى نشسته بودم و با تعجب نگاهش مى‏كردم كه با چه جديتى سيصد و بيست و هفتمين طول استخر را شناكنان مى‏رفت. پنج ثانيه طول كشيد تا سرش از آب بيرون بيايد و پانزده ثانيه طول كشيد كه يك هفتم از سيصد و بيست و هشتمين طول استخر را برود كه هشتاد و دو ثانيه بعد يك دوازدهم از سيصد و بيست و نهمين طول استخر را نفس زنان بيايد، و در اين مدت حتى به اندازه يك هفدهم ثانيه به من نگاه نكرد. در اينجا هيچكس با كسى صحبت نمى‏كند. شهرو فقط چهار حرف بود. تنهايى اما يك حرف بيشتر از ابديت است.در اينجا گاهى ابديت يك هفدهم ثانيه است. من در ميان كتاب‏هاى فراموش شده‏، در فاصله ميان تنهايى و ابديت زندگى مى‏كنم.


صداى پاى موريانه

شهرو هيچوقت نتوانست سير گريه كند. سرش را گذاشته بود روى سينه‏ام. پرده‏ها را كشيده بوديم. تابستان بود و برهنه به آغوش هم رفته بوديم.
گفت: "مجسم كن روزى خودم را به دنيا بياورم."
موهايش را بوييدم و به اين فكر كردم كه اگر او روزى مى‏توانست خودش را به دنيا بياورد، مرگ معنى خود را از دست مى‏داد. (موهاى او بوى وانيل مى‏داد و حالا به خوبى مى‏دانم كه او در آغوش من متولد نشد.) زنان اگر مى‏توانستند از خودشان باردار شوند، در تاريكخانه زندگى خود را مدام ظاهر مى‏كردند. آنوقت مرگ ديگر معنى نداشت و زندگى اينقدر خسته‏كننده مى‏شد كه من مى‏توانستم صداى پاى موريانه را بشنوم.

رؤياى سقراطى

رؤياى سقراطى سايه‏وار زير پايم مى‏غلتيد. سقراط گاهى قد مى‏كشيد و گاهى ناپديد مى‏شد. در شمال ميدان ماركت، عمارت لوون اشتاين با نماى گوتيك در شب مى‏درخشيد. من به طرف جنوب ميدان مى‏رفتم. باد، شلاق‏وار باران را به صورتم مى‏كوبيد. مردى يك بطرى شراب به دست داشت و در همان حال پاى تك درخت نارون تنومندى مى‏شاشيد. او مردى زشت بود كه سقراط را در لحظه مرگ به يادم مى‏آورد.
هنوز آفتاب روى تپه‏هاى آتن غروب نكرده بود كه سقراط به من دستور داد تفنگ وينچسترش را بياورم. افلاطون در اين لحظه زيباترين متن ادبيات جهان را مى‏نوشت، و تپه‏هاى آتن موقع غروب به رنگ رؤياهاى پيرمردى بودند كه با جهان به صلح رسيده است. سقراط بدون كوچكترين اضطرابى لوله تفنگ را روى شقيقه‏اش گذاشت و پيش از آن كه ماشه را فشار دهد گفت: "بايد خروسى به اسقلابيوس بدهيم. اداى اين دين را فراموش نكنيد."
مليطوس گفته بود: "بهتر است كه سقراط بميرد."

فراموشى

خانه‏ام در مركز شهر است. من هر جاى اين شهر كه زندگى كنم، در خانه هاى شيشه اى زندگى مى كنم. ديوار شيشه اى اتاقم رو به خيابان است و ناچار از پشت آن هر روزآدمهاى جورواجورى را مى‏بينم. آمد و شد اينان و باران كه تقريبا هر روز مى‏بارد، دست‏كم از يك نظر شبيه همند: هر دو نمايانگر يك جور تكرار پوچند.
روزى زنى باردار از پياده‏روى مقابل مى‏گذشت. با ديدن او ناگهان يادم آمد كه سى‏ساله‏ام.
به خودم‏گفتم: "فردا سى و يك ساله مى‏شوم، و او متولد خواهد شد و پس فردا من مى‏ميرم و صد سال ديگر نه كسى او را به ياد مى‏آورد و نه مرا."

بشقاب چينى

روزى كه شهرو رفت، به گلهاى سرخ بشقاب چينى نگاه مى‏كردم كه در دستم پژمرده مى‏شدند. اوايل اوت بود و حتى كلمات هم تب كرده بودند. از كنار هر اتاقك تلفن كه مى‏گذشتم، صداى شهرو را مى‏شنيدم. انگار او در لباسى زرد آنجا ايستاده بود و با من حرف مى‏زد. كافى بود گوشى را بردارم و صداى نفس‏هايش را بشنوم. وارد اتاقك شدم. سه تا سكه ده فنيگى درون تلفن انداختم و به صداى بوق ممتد گوش دادم.
وقتى كه كلمه‏ها تب مى‏كنند، اتاقك تلفن دروغ مى‏گويد.