دوستِ خوبِ من بابک غفاری یادداشتی گذاشته است با موضوعِ چرا که در واقع ایرادی ست بر ترجمه یِ سیروی شمیسا از دو شعرِ کامینگز در سایتِ مجله ی شعر در هنر نویسش.

من بحثِ موردِ نظرم را این طور باز می کنم:

برخی بر این اعتقادند متونی هستند که به خاطرِ بازی های زبانی، آوایی، جناسی و غیره چنان در ذاتِ زبانِ مبدا هستند که در زبان های دیگر بی معنی و موضوع می شوند. اما اعتقادِ من بر ترجمه عیناً همین حرفی ست که از مدیا کاشیگر نقل می کنم: " [هیچ] متنی نیست که قابلِ ترجمه شدن نباشد، اما متونی هستند که هنوز مترجمِ خود را نیافته اند. "
و دقیقاً شعرهای کامینگز هم مصداقِ همین قضیه اند. یعنی هنوز این شعرها مترجمِ خودش را پیدا نکرده است. البته من با ترجمه یِ شعرِ دوم کمابیش موافقم. البته بحثِ دیگری هم در این جا پیش می آید و آن هم این که این شعرها جوری نوشته شده که خوانش های مختلفی را می توان از آن داشت(البته خیلی محدود).
ضمناً من این شعرِ دوم را این طور می بینم(که باز هم این یک جور خوانش است):

bee in the only rose/ unmoving /are you asleep

به هر شکل از این دست شعرها را می توان ترجمه کرد. من اتفاقاً با ترجمه یِ این شعرها-هر چند اشتباه-موافقم. چون باعثِ پویایی ست. این چیزها آزمون و خطاست. هیچ وقت ما یک ترجمه یِ کاملی از یک اثر نداشته ایم و نخواهیم داشت. همیشه یک چیزهایی در انتقالِ زبان جا می ماند، جا می افتد. از سویِ دیگر منظورِ بابکِ عزیز را از این جمله می فهمم :" این طرز ترجمه تنها مشوق چرند نویسی برای بعضی هاست که خود را بزرگ می پندارند همین و بس! ". اما بابک جان، این قضیه کاملاً نسبی ست. زیاد سخت نگیر! آزمون و خطا همیشه هست. این را همیشه به یاد داشته باش حقیقت وجود ندارد.