نانِ منی
و صدایِ ریزِ
استخوانِ منی
تو تقریبا دریایی.

سنگ نیستی
صوتِ مذاب نیستی
و فکر می کنم
که دست نداری.
این نوع پرنده به عقب بال می زند
و این عشق آن دم که نور سخن نگوید
از شیشه پنجره می گذرد.

امروز روزگارِ
زبان هایِ تیز نیست
(و این جا
شن هیچ گاه نمی جنبد)
فکر می کنم
فردا
با پنجه هایش برت می گرداند
و تو
پنهان و بی پایان
می درخشی و
می درخشی.