پشت محل سخنرانی مورچه‌های کارگر مشغول غذا دادن به شفیره‌های تپل، خوشمزه، گوشتی.
از آنجا که مورچه‌های کارگر جنسیت ندارند، تنها علت بزرگ کردن این شفیره‌ها مساله‌ی صرفه‌ی اقتصادی است. اما این را هم باید در نظر گرفت که نمی‌توان گفت شفیره‌ها نقش بوروژوا را بازی می‌کنند، یا مورچه‌ها از کار فیزیولوژیک شفیره‌ها بهره می‌برند. نکته‌ی دیگری که باید در نظر بگیریم این است که در بعضی از کلونی‌ها شفیره‌ها به عنوان پول جابجا می‌شوند. جان کریلی اقتصاد دانی که روی این کولونی‌ها مطالعه کرده‌است در کتابی با عنوان کولونی‌های پسا کومونیستی می‌گوید:

«مورچه‌ها پرکارتر شده‌اند، شفیره‌های بیشتری پرورش می‌دهند، بعضی‌هایشان شروع به انجام دادن حرکات جنسی با شفیره ها کرده‌اند، مخرج آنها را گاز می‌گیرند. و این کار را موذیانه انجام می‌دهند، گاهی به خلسه رفتن یکی از آنها را می‌بینم. بعضی‌هایشان سعی می‌کنند که روی شفیره‌ها قرار بگیرند. البته آنها با این همه شفیره وقت زیادی برای اینجور کارها ندارند. یک بار یکی‌شان را دیدم که در غیاب دیگری مخرج شفیره او را گاز گرفته‌بود و همین باعث شد تا در نبردی پا‌به‌پا سر خود را از دست بدهد. نکته‌ی دیگری که باید در مورد کلونی‌هایی پسا کومونیستی یاد آور شوم پیدایش ارباب ـ رعیتی در این مورچه‌هاست. مورچه‌هایی هستند که چند شفیره را بزرگ می‌کنند ولی فقط اجازه‌ی گاز گرفتن مخرج یکی از شفیره‌ها را دارند.» (کولونی‌های پسا کومونیستی، جان کریلی، ترجمه‌ی مهدی نوید، نشر چشمه)



... دوباره می‌گویم
نمی‌توانم آن دو سر غلتان را فراموش کنم
آنها زمانی فک‌هایی قوی داشتند
و درشت ترین دانه‌ها را بلند می‌کردند
چند ماه‌شان بود مگر؟
یک یا دو؟

بند های پاهایمان از آینده‌ای سیاه خبر می‌دهد ...