نایلون ِ کیسه قرار بود ذوب شود، که با حرکت دست های بی حس که کیسه نایلون را گرفته بودند روی شعله ذوب شد. می شود یک رابطه ی عاشقانه بین شعله و نایلون متصور شد، که در آن شعله به نایلون می دهد و آب نایلون می آید و در عین حال می شود این طور هم تفسیر کرد: این شعله است که نایلون را می کند. برای فرهنگ ما، و البته فرهنگ مجازی کنونی ما تفسیر دوم جالب تر و به واقعیت نزدیک تر است.

اما مشکل مهم تر ِ فرهنگ مجازی ما این است که کیسه نایلون روی شعله جمع می شود.