آهای ملت،روزگاری همه ما به دائی جان ناپلئون خندیده ایم که در توهم از حمله انگلیسی ها روز را شب میکرد و برای تئوریش مصداق جمع آوری میکرد اما یادمان باشد که اولین نتیجه هر سوءظن و توهمی جمع اوری مصادیق است.

مثلا کافیست به همسرتان شک کنید و گرفتار توهم خیانت شوید. در کمترین زمان ادله و مصادیقی جمع اوری میکنید که در روز روشن هم به چشمتان نمیآمد. کافی شک کنید که فرزندتان معتاد است. یا هر نمونه سوالی که ابتدا به ساکن بدون ادله قوی به ذهن شما بیاید.

بد نیست بدانیم که متوهم ترین جامعه جهان امریکاست. جامعه ای که به سرزمین آزادی بیان شهره است. هر کسی ازاد است که برای متوهمات خودش ادله جمع آوری کند. آنها را منتشر کند و برای خودش سازمان و ساختاری راه بیندازد. آمار تحقیقات مستقل و تئوری های مختلف در باره حادثه یازدهم سپتامیر تنها یکی از نمونه هاست.

تئوری ساختن شبیه کشف پازلی است که تصویر نهائی آنرا از ابتدا با اطمینان نمیدانیم . از روی شکل و فرم هر قطعه و رابطه اش با قطعه دیگر است که ساختار کلی شکل میگیرد. چه بسا نتیجه با تصور اولیه ما متفاوت باشد.

به نتیجه رساندن یک توهم نیاز به تیزهوشی ندارد بلکه تنها نیازمند دقت است . لازم نیست چیزی را اختراع کنید . تنها کافی است آنچه موجود است را به خوبی بشناسید. دقت کردن نیازمند دانش و استعداد خاصی نیست و به سادگی سطح دریافت شما را افزایش میدهد.

در ساختار تئوری و توهم شما قضاوت نمیکنید . بلکه ادله و مصادیق خودتان را بیان میکنید. به سخنی میتوان گفت که دیوانگان بی آزار متوهمانی هستند که سطح ادله و مصادیقشان قابل قبول نیست .

تئوری و توهم با شایعه و دروغ پردازی متفاوت است . بعبارتی شایعه یک توهم بی سند است و دروغ یک تئوری بدون مدرک. ساختار فرهنگی ما با شایعه و دروغ وابستگی دیرینه دارد چرا که سیستم اقتدائی ما به یک مقتدا ، انگیزه جستجو در باره مصداق و دلیل را ما کشته است .

این روزها عجیب جای دائی جان ناپلئون (ها) خالی است .