آهاي ملت، از قرار معلوم فرزانه تائيدي هم يه با راه انداختن سايت شخصي خودش به جرگه ي وبلاگ نويسان پيوسته که فکر کنم اولين هنرپيشه ي ايراني است که شروع به وبلاگ نويسي ميکنه (!) و اين بهانه ي خوبي است که در باره ي وبلاگ نويسان غربتي ! نکاتي دوباره گفته بشه.

راستش رو بخواين اتفاقا وبلاگ داشتن يکي از بهترين ابزارهاي ارتباطي براي غربت نشينان اعم از هنرمند و سياست باز و ... است چون يک کار يک نفره است که بدون اتکا و هماهنگي با ديگران ! ميتونه انجام بشه . شايد بشه اينطوري گفت که وبلاگ نويسي يک جور ادبيات در تبعيد قرن بيست و يکمي است .

اگر ديده باشين در بين تمام هنرهاي هفتگانه فقط ادبيات تونست در بين غربت نشينان پا بگيره و خيلي از هنرمندها هم از شاخه هاي ديگر هنري براي زنده موندن به ادبيات رو آوردن ، به اين دليل ساده که جمع شدن دو نفر غربت نشين براي انجام دادن يک کار ساده از محالات است ( چه هنرمند و چه سياسي ) و ادبيات تنها تخصصي بوده که تمام غير متخصصان به خودشون اجازه دان که واردش بشن ( چه بصورت داستان نويسي چه بصورت بيانيه سياسي دادن ) . حالا وبلاگ که ميتونه از ادبيات عاميانه تا ادبيات کلاسيک و سياسي رو در پوشش خودش نگه داره ميتونه بهترين بستر زنده نمائي ! غربت نشينان باشه .

کاري که فرزانه تائيدي کرده از يک نظر جالبه که بر خلاف عموم هنرمندان غربت نشين ، قراره بدون پاک کردن گذشته ي خودش پا به ميدون بذاره و چيزي رو کتمان نکنه . حتما اين وسط کلي هم مخالف و موافق خواهد داشت و بايد ديد که چقدر پوست اين خانم بلوند کلفته . مخصوصا در برابر دوستان قديمي شون !!!!!