آهاي ملت ، نتيجه ي شب اول يک گزارش ژورناليستي(!) از سينماي ايران براي اين ور آبي ها ، يک همسفري با کيارستمي در ديدار دوباره با بازيگر فيلم خانه دوست کجاست ، ديدن خانه دوست و زير درختان زيتون بود!

نگاه ژورناليستي به يک موضوع اساسا مبتونه نگاه کاملي نباشه اما چون بر اساس نياز مخاطب خاص طراحي شده براي همون مخاطب کفايت ميکنه . هر چند که بعضي ها بعنوان داعيه دار اون موضوع ناراحت باشن. بر اساس تعرف اين نگاه ژورناليستي ، سينماي ايران با فيلم گاو مهرجوئي شروع ميشه و با کيارستمي نفس ميکشه . خب کاچي بهتر از هيچي !ديدار کيارستمي با هنرپيشه فيلم خانه دوست کجاست هم از يک دوربين ژورناليستي فراتر نميره .

اما يک نکته که باعث شد ديدن دوباره فيلمهاي کيارستمي حال و هواي بهتري داشته باشه تعريف خود کيارستمي از نوع کارگردانيش بود. ( قريب به مضمون ) اون گفت عمل کارگردان در فيلمهايش مثل رفتار مربي فوتبال است که از قبل تمام هماهنگي ها را انجام ميده و در زمان بازي کنار زمين مينشينه و تماشا ميکنه . نه اينکه وسط زمين به همراه بازيگران بدود. خودش ميگه اين يعني حذف کارگردان ( البته نه حذف انديشه ) .

مجموعه نظراتي هم که درباره نوع فيلمسازي خودش داره در جاي خودش ارزشمند و قابل احترامه هر چند که بر اساس تئوري توطئه و حسادت شغلي اونو بتونيم به هر چيزي متهم کنيم .در ضمن بخش زيادي از ظرافت هاي ديالوگ ها ي هر دو فيلم در ريز نويس انگليسي کاملا از دست رفته بود ( بيچاره انگلستاني ها که فارسي بلد نيستن ) .