آهاي ملت ، بي مزه ترين بخش زندگي اونجاشه که وقتي کلي چيز ياد ميگيري ( بر اساس تجربه ) اينقدر ديگه فرصتي براي استفاده ازشون نيست .

يک راهش اينه که از همون اول يه چيزي رو قبول کني ( بدون تجربه ) و سالها باهاش خوش باشين . راه ديگرش اينه که قبول نکنين تا اينکه بر اساس تجربه حاليتون بشه .

داستان ين و يانگ ( جهان بيني چيني ) يه جاش بامزه است که ميگه هر چيزي در اوج خودش به عکس خودش تبديل ميشه . مثلا توي اوج بي پولي يهو يک پول قلمبه دستتون ميرسه . يا در اوج نااميدي يک دريچه باز ميشه و باهاش حال ميکنين. يا در اوج بيکاري يه دفعه چهار تا کار با هم پيدا ميشه.

هنوز نتونستم اين سيستم اتفاقات رو براي خودم تجزيه تحليل کنم ولي اينقدر بر اساس تجربه تکرار شده که ديگه بايد تکليفم رو باهاش مشخص کنم. البته يه جورائي کردم . مثلا الان در اوج وخامت با خيال راحت نشستم چون ميدونم زياد دوام نداره و قلپي يک اتفاقي ميافته . از کجا ؟ نميدونم ولي از همون جائي که همين چند وقت پيش در اوج خوشحالي خورد توي پوزم اساسي .

اها بهترين راه اينه که آدم در هيچ چيزي به اوجش نرسه و همون وسظا بمونه و حالش رو ببره .