آهای ملت، تا جائی که ما میدونیم تکنولژی داره یک کاری میکنه که وسائل ارتباط جمعی داره به وسائل ارتباط فردی تبدیل میشه! این عبارت من در آوردی یعنی اینکه مثلا وسائل ارتباطی رسانه ای مثل رادیو و تلویزیون دیگه یک وسیله بزرگ نیست که آدمها در کنار هم بشینن و مثلا تلویزیون نگاه کنن با رادیو گوش کنن بلکه بصورت مجردی ملت از رسانه لذت میبرن. اول از همه رادیو این حریم رو شکست و بعد هم ورود تلویزیون های سیار ( موبایلی در حال حاضر) باعث شد که اینها تبدیل به یک وسیله ارتباط فردی بشن. بعبارتی رسانه دیگه خانوادگی نیست بلکه مجردی است.

تفاوت بزرگ این اتفاق در برنامه سازی رادیوئی و تلویزیونی است. قبل ها یک برنامه ساز تلویزیونی باید بصورت پیش فرض میدانست که از بچه 9 ساله تا فرد 90 ساله در کنار هم برنامه تلویزیونی را نگاه میکنن و به همین دلیل جوری برنامه درست میکردن که بدرد همه بخوره. اما امروزه برنامه سازانی که برای گیرنده های قابل حمل برنامه سازی میکنن دیگه چنین دغدغه ای ندارن و فقط برای یک نوع مخاطب خاص ( یکنفر) برنامه میسازن. مثلا برنامه های رادیوئی اف ام بزرگترین تفاوتشون با برنامه های رادیوئی موج متوسط در همین نکته ظریف است.

اینترنت با وجود اینکه در ابتدا از طریق یک عدد کامپیوتر بزرگ قابل دسترسی بود و قابلیت حمل نداشت و وسط خونه جا خوش میکرد، به هیچ وجه یک رسانه ارتباطی خانوادگی نبود و به عنوان بک گیرنده مجردی تلقی شد. بنابراین تمام برنامه هائی که بصورت اینترنتی تولید و پخش میشن برای مخاطب خاص ( یکنفر) تولید و پخش میشه. اگر به جدول برنامه های تلویزیون های انیترنتی دقت کنین تفاوت را میبینین.

گرایش به سمت یک رسانه مجردی و شخصی رو از تعداد آدمهائی که گیرنده ها و پخش کننده های قابل حمل توی جیبشونه و با با موبایلشون آهنگ گوش میدن و .... میتونین حدس بزنین.

اینکه هنوز مهمترین موضوعات برنامه های صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بر محور خانواده است باعث شده تا رسانه ای مثل رادیو فردا که برنامه هاش مبتنی بر مجرد بودن شنونده است بتونه به خوبی در ایران شنونده پیدا کنه. بد نیست برنامه سازان رادیو زمانه که در ابتدای راه هستند از این پست ما عبرت بگیرن.

خدا پدر فرح کریمی و پارلمان هلند رو بیامرزه که باعث شده ما تا مدتها موضوعی برای نوشتن داشته باشیم.