آهای ملت، مرخصی استعلاجی-مصلحتی ما بالاخره به اتمام رسید. اما بعید نیست که دوباره برگه استعلاج بدستم دهند!. بهر حال دو ماه و اندی بدون نوشتن در این صفحه سیاه نتایج بدی هم نداشت.

این دوره برای من فرصت اجباری خوبی بود برای آشتی کردن دوباره با کتاب ( بجای وبگردی های بی نتیجه ) شنیدن چند نوارها کاست ( در مقابل هزاران ام پی تری های جا مانده در پی سی ) نوشتن چندین نامه با خودکار ( در برابر وبلاگ نویسی مزمن با کیبورد ) مقدار متنابهی گفتگوهای رودررو ( بجای چت کردن اینترنتی) کمی هواخوری در سبزه و جنگل ( بجای خیره شدن به صفحه مونیتور) و ....

در این مدت فاصله «مجاز» و «واقعیت» برایم ملموس تر بود هر چند که هر دو به یک «حقیقت» اشاره کنند. دنیای آنالوگ دنیائی واقعی است . کتاب و نوار و نامه و جنگل و آدمها ملموسند. قابل دست زدن و حس کردن هستن ولی نسخه دیجیتالشون اون حس رو نداره.

رابطه انگشتهای آدم با خودکار و چرخش قلم در زمان نوشتن خیلی بیشتر با حس آدم رابطه داره تا تایپ کردن با کیبرد. نگاه کردن به چشمهای هم صحبت بیشتر رابطه ایجاد میکنه تا خیره شدن به شکلکهای تایپ شده در صفحه چت. صدای یک پرنده آنالوگ! در صحرا حس بهتری از نسخه اسکرین سیور همون صحنه داره.

سرعت در دنیای آنالوگ کند تر از دنیای دیجیتال است و همین اختلاف باعث میشه تا دنیای آنالوگ بیشتر در ذهن بمونه تا دنیای دیجیتال. تفاوت اینها برای من شبیه تفاوت مسافرت کردن با ماشین و هواپیما است. در سفر زمینی عبور و پشت سر گذاشتن و تغییر فضا را ذره ذره حس میکنی اما مسافرت با هواپیما هیچ حسی ندارد الا تغییر ناگهانی فضا و زمان.

دنیای دیجیتال برای من دنیای سرعت، شگفتی و تعجب است و دنیای آنالوگ دنیای آرامش، فهمیدن و لذت بردن. شاید اینها نتیجه گیری میانسالی است اما دلم نمیخواهد زیادی دیجیتال باشم. اصلا بذارین اینطوری بگم ارزش جواب سلام بقال سر کوچه برایم بسیار بیشتر از صدها ایمیل است . از لوکال بودن بیشتر از گلوبال بودن لذت میبرم. فعلا حوصله گم شدن در شاهراههای اطلاعاتی را ندارم.

یک صد و سی و شش ایمیل خوانده نشده منتظر جوابند.