آهای ملت ، اگر با خودمون رو رواست باشیم خیلی از واکنشهائی که ما بهش میگیم «احساس مسئولیت» در واقع یا پیگیری منافع است و یا التهاب ژنتیکی .

میشه اینطوری هم گفت که هر واکنشی که بر اساس « انسانیت» نباشه از مقوله منفعت و یا التهاب شخصی یا جمعی است . نوعی از «منافع» که ما بهش میگیم مسئولیت اجتماعی و ملی، در واقع رفتاری جمعی است که سود اون فقط به یک عده خاص میرسه نه نوع بشر.

مثال زدن از این التهاب ها تمامی نخواهد داشت. مثلا حقوق بشر که در وافع یک مسئولیت است برای ما فقط در حد منافع معنی میده و هر از چند گاهی دچار یک التهاب حقوق بشری میشیم و تمام میشه. بعدش هم دیگه عین خیالمون نیست که مابقی بشر با حقوقشون چکار میکنن.

مثلا در مورد سد سیوند دچار التهاب میشیم و پشت سر هم نامه رد وبدل میکنیم اما در باره هر نمونه ی مشابه خارج از منافع ما ، کر و کور و لال تشریف خواهیم داشت. بعبارتی ما هر قت احساس مسئولیتمون قلمبه میشه در واقع پیگیر منافعی هستیم که در دایره ژنتیکی و نژادی ما خلاصه میشه و ما را ملتهب میکنه .

اخراج هزاران پناهنده افغانی از ایران برای ما بی معنی است چون خارج از منافع نژادی ماست اما حاضریم در مورد اخراج یک پناهنده ایرانی از آلمان پتیشن راه بیندازیم و ملتهبانه جیغ و داد بزنیم.

به زبان لری دیگی که برای ما نجوشه بذار کله سگ توش بجوشه.