آهای ملت، برخی از علما(!) معتقدند که ممنوعیت برهنگی ریشه در نظام طبقاتی جوامع دارد و یک جامعه بی طبقه توحیدی! یا غیر توحیدی نه تنها ممنوعیتی برای برهنگی ندارد بلکه گاهی به تشویق چنین رفتاری هم مبادرت میکند. بعبارتی مخالفت با برهنگی و ضد ارزش کردن آن ساخته و پرداخته جوامع پس از دوران فئودالیته است!!
همین علما(!) میگویند که برهنگی مهمترین عامل نزدیکی بین دو نفر است و به واقع پوشش که نشانه فخر و منزلت کاذب اجتماعی است باعث ایجاد عدم اعتماد قلبی بین انسانهاست. چنین علمائی برای مثال به جوامع بدوی اشاره میکنند که برهنگی و سکس بعنوان منطقه ممنوعه در رفتار آنها مشاهد نمیشود .
اما اگر بخواهیم تعابیر اون علما را به زبان کلانتری (!) و متناسب با فرهنگ آشنا ترجمه کنیم چنین شواهدی در دست است.
اصولا ملت لخت و عور لب دریا راحت تر با هم ارتباط برقرار میکنند تا همان ملت در جائی دیگر. چرا که هیچ گونه پوششی باعث تقسیم بندی آنها به طبقات مرسوم یک جامعه شهری نمیشود. ( البته جدا از فرهنگ مخ زنی در موقعیتهای سکسی)
حمام های عمومی مکانی برای احساس نزدیکی با غریبه هاست . مکالمات حمام های زنانه در فرهنگ ما بسیار آشناست که رازهای سر به مهر در آن مکانها به راحتی به زبان می اید.
تا مدتهای مدیدی دلاکها به عنوان انسانهای همیشه لخت(!) محرم اسرار مشتریانی بودند که که در برهنگی احساس نزدیکی و انسانیت میدیدند.
در فرهنگ لمپنی اگر بخواهیم با کسی احساس نزدیکی کنیم محبت و صداقتمان را از طریق مکالمات مرتبط با برهنگی منتقل میکنیم بی آنکه قصد ما از کاربرد آن فحاشی باشد و د رهمین فرهنگ عدم لخت شدن به معنی عدم اعتماد است .
برهنگی در میان جمع برهنگان فرصتی است که شاید یکبار در زندگی شما پیش بیاید اما تجربه ای است که هیچگاه تصوری از آن نداشته اید و فرصتی است برای رها شدن و بازگشت به وضعیت جنینی .
اسپنسر تونیک، تصویرگر برهنگی 
