آهای ملت، در این مملکت اجنبی! یک اتفاق نظر جمعی وجود داره و اونهم اینه که هر چیزی که از دروازه مالیات دولتی رد بشه میتونه مجاز باشه اما همون امر قبل از مالیات ممنوع است. مثال هم نمیزنم چون یکی دو تا نیست.

داستان شرع در ایران هم چیزی شبیه مالیات انگلیسیهاست. در ایران هر چیزی که از دروازه شرع عبور کند آزاد است. اونرو هم مثال نمیزنم چون یکی دو تا نیست.

اونچیزی که ما نمی فهمیدیم مقدار گشادی یا تنگی این دروازه شرعی بود ولی تا جائی که فعلا ما فهمیدیم اینست که دروازه شرعی شیعی علی الخصوص نوع ایرانی بسیار گشاد است. به همین دلیل علما معتقدند که دین مبین اسلام برای هر امری حکمی دارد.

امتحان این بسیار ساده است. امری محال یا بعید را فرض کنید و بعد بصورت سوال شرعی نزد یکی از علما بروید. بی جواب نخواهد ماند و جالب اینکه نود و نه در صد پاسخها راه حل شرعی است نه نفی امر شما. فقط کافی ظواهر شرع را رعایت کنید. دیگر هیچ دری بر روی شما بسته نخواهد بود.

در این مملکت اجنبی ملت قبول کرده اند که باید دروازه مالیات را محترم شمارد. بنابراین تنها سعی میکنن که از تجاوز دولت به حقوق انسانی و اجتماعی خودشون لذت ببرند اگر زورشون نمیرسه مبارزه کنن.

مشابه چنین رفتاری در حکومتی اسلامی کم نیست. البته نه تنها کم نیست بلکه بیشتر از انتظار شماست اگر بفهمید. مثلا دل شما به این خوش است که با دختری دوست شوید و یکبار دستش را در خیابان بگیرید اما شرع شما را متقاعد میکند که خیابان را رها کنید و همخوابگی را تجربه کنید. تنها کافی است صیغه کنید.