1
بیش از هر وقت باید همه ي حرف ها را سوزاند
و حریق را تا انتهای روح کشاند

هیچ چراغی روشن نیست!

2
دنیا در چشمانم کوچک و کوچک تر می شود
ارتفاع آدم ها پست و پست تر
نگاهم از آسمان سقوط می کند
پخش می شود بر خاک
و در ذرات آن کور می شود
تو آن زیر زیر ها مانده ای
پنهان از دنیا و ارتفاع و نگاه
کاش اینها را می دانستی....


3
زیاد شو
می توانی زیاد شوی
آنقدر زیاد
تا دیگر در خود نگنجی
بزرگ شو
بزرگ
تا سایه ات بر زمین دیوار شود
بزرگ
تا بزرگترین شماره ی تاریخ


ما در گورهای برابر فراموش می شویم


4
آن روزها
روی خاک
هر گاه طره ی گیسویش بر رخسار پدیدار می شد
آدم های کوچک از خشم به خود می پیچیدند
ناسزایش می گفتند
می دریدند
اکنون
دخترک را برهنه در خاک می نهند
زمین از شرم
زیر پای آدم های کوچک می لرزد


5
شما را به گریه خواهم انداخت
از گردبادهای ناهنگام خواهم گفت
و آرزوهایی
که فراموش کرده اید


خشکی این همه چشم
آسمان را ترک ترک کرده است