ساموئل بکت در نام ناپذیر می نویسد:

... خاکستری بی معناست، سکوت خاکستری حتما به معنی یک لحظهء خوب نیست که از سر می گذرانیم، سکوت خاکستری ممکن است خوب یا بد باشد. اما چراغ ها بدون خدمتکارها همیشه نمی سوزند. برخلاف، آنها خاموش می شوند، به تدریج، بدون خدمتکارها که آنها را روشن نگه می داشتند. بعد سرانجام تاریکی همه جا را فرامی گیرد. تاریکی هم مثل خاکستری ست. تاریکی هم مثل خاکستری سرشت و حقیقت سکوت را که به یک معنا هر دم فشرده تر می شود آشکار نمی کند [برای همین] نمی شود گفت که سکوت تاریک است یا خاکستری.

بهرام صادقی در داستان "آوازی غمناک برای یک شب بی مهتاب" می نویسد:

"گوشت را به تیرهای تلفن بگذار، لابد صدائی خواهی شنید – به راستی چه پیامی از درونشان می گذرد و یا چه خبری؟ و در این لحظه چه کسانی در دو سوی سیمها دلشان می تپد یا بی اعتنا خمیازه می کشند؟