دوست من! وقتش رسیده که نشانی دقیق خانه ام را به اطلاع تو برسانم. تو باید یک بار این نشانی را به دقت بخوانی، چند بار هم آن را زیر لب تکرار کنی و سعی کنی بدون آن که در راه گم شوی، خود را به خانه ام برسانی. فکر این که تو در راه خانه گم شوی، مرا دیوانه می کند. نه. تو نباید گم شوی. پس خوب گوش کن:
اول باید از دروازهء شهر عبور کنی. تعجب نکن. شهری که من در آن زندگی می کنم، از شهرهای قدیمی جهان است و چندین دروازه دارد و مهم ترین دروازهء آن آنتوان قدیس نام دارد. از دروازهء آنتوان قدیس که بگذری، آنگاه به بلوار عریض و طویل ِ فلوریان قدیس می رسی – بلواری زیبا پر از درخت های صنوبر و بته های گل رز، شمشاد و چمن. اطمینان دارم که از پیاده روی در این بلوار خسته نخواهی شد. با این حال پیشنهاد می کنم که چندان به این زیبایی ها نگاه نکن، چون ممکن است حواست پرت شود. به خاطر داشته باش که هر چند گاه نشانی راه را که برایت می نویسم از جیب یا از کیفت بیرون بیاور و آن را در طول راه در ذهنت مرور کن. در انتهای بلوار فلوریان قدیس میدان آپولین قدیس بر سطحی بلندتر از سطح زمین قرار دارد. این میدان به سه خیابان راه دارد: خیابان های اوژنی، فلیسیته و هانریت قدیس. هر یک از این سه خیابان به کوچهء سیمونهء قدیس می انجامد. از داخل کوچه خانه ام را خواهی دید. خانه ای سه طبقه که باغچه ای کوچک جلوی آن ساخته اند و آن را با نرده های سفید محصور کرده اند. ( تعدادی از میله های آن کج شده است.) خب، از این به بعد خیالم جمع است که مرا پیدا خواهی کرد. در طبقهء اول سه در می بینی. در این طبقه آنتوان و فلوریان و آپولین زندگی می کنند. در طبقهء دوم اوژنی، فلیسیته و در طبقهء سوم سیمونه و هانریت. با این حال این را بدان که نباید وارد طبقه ها بشوی، بلکه به راه پلهء چوبی برو و از آنجا به زیررمین بیا. در آنجا فقط یک در می بینی. من پشت آن در منتظرت هستم. همین که آمدی در را به رویت باز می کنم. یادت باشد – دوست من – که یک بار، آرام در بزنی. همان یک بار کافی ست. قدیسان خوابیده اند.