گاهی، وقتی نیمه های شب – یا در دل شب، که در این مورد بسیار سنگدل است - از خواب بیدار می شوم، در تاریکی و در سکوت شبانه یک احساس عجیب شگفت زدگی مرا فرامی گیرد. شگفتی از برخی کارهایی که در طول روز، در روشنایی بدون آنکه درباره شان فکر کرده باشم، انجام داده ام. بعد از خودم می پرسم شاید رنگ ها، و تماشای برخی اشیاء و شنیدن صدای زندگی کارهایی را که در طول روز انجام می دهیم از خود متاثر می کند. حتما همینطور است. تردید ندارم که این جور چیزها زندگی مان را شکل می دهند. مگر نه اینکه زندگی در پیوند با کهکشان است؟ کی می داند که چه کارهای احمقانه ای زیر سر این کهکشان لعنتی ست؟ کارهایی که فکر می کنیم آگاهانه انجام داده ایم. از طرف دیگر هیچ فکر کرده اید به اینکه چه خیالات و نقشه ها و برنامه هایی هست که شب ها به فکرمان می رسد، اما در طول روز معلوم می شود که همهء اینها بیهوده بوده است. روز یک حرف است، شب هم یک حرف دیگر. شاید انسان ها هم شب ها انسان های دیگری باشند تا روزها. اما این هم حقیقتی ست که آدمی یک موجود درمانده و قابل ترحم است. هم در طول روز، هم در شب، وقتی که از خواب می پرد و به اینجور چیزها فکر می کند.
پیر آندللو، از نمایشنامهء ماتیا پاسکال