شب بود، ماه پشت ابر بود...
شب بود. ماه پشت ابر بود. عبدالشفيع و خالد در خواب بودند. يك مرد سوار بر اسب آمد. از غرب وحشي آمد. مرد وحشي، جنگ آورد. بمب آورد. تانك آورد.سرباز آورد. طياره آورد. شب بود. ام الشفيع - مادر عبدالشفيع و خالد- خواب به چشمش نرفت. غلت زد. غصه خورد. خواب ديد. ابو شفيع را ديد. جنگ را ديد. بمب را ديد. موشكباران را ديد. صدام را ديد. ابوشفیع را مخابرات صدام برده بود. ابوشفيع را، مخابرات صدام در زندان كشته بود. ام الشفيع، وحيد شد. ام الشفيع فريد شد. ام الشفيع خواب مي ديد. صدام را مي ديد. بوش را مي ديد...
صبح شد. گرم بود. فقط گرد بود. فقط خاك بود. فقط سنگ بود. فقط تل آجر بود. شب كه بود، ماه پشت ابر كه بود، آن مرد وحشي آمد. جنگ آورد. بمب آورد.... ام الشفيع تنهاي تنها شد. وحيدا فريدا شد....
(تقديم به كودكان و غيرنظاميان عراقي)

شرح عكس : لندن ، روبروي پارلمان انگليس - آستانه سال ۲۰۰۳ میلادی
عكاس : نويسنده وبلاگ شب بود، ماه پشت ابر بود...
استفاده از عكس فوق براي حركتهاي صلح طلبانه مجاز است.